Hınç doldurmuştu bardağı ve her damlasında ayrı bir öfke damıtılmakta.

Sanki bir daha kendine dönemeyecek olmanın verdiği korku, her defasında kendini bulamamaktan duyduğu tedirginlik.

Bir anlam katamadığı hayatın bir garip girdabında dolanan benlik.

Sadece yaşanılamamış olmanın verdiği hüzün.

-Şizofrenik İzdüşüm Yazıları-

Bir parça acı, bir parça yaşam

Kollarımda ağrılar bacaklarımda yalanlar

Nerde nasıl sokacak beni yılan

Ne zaman kuyudan çıkacak hayatlar.

Bebekler geriye doğru koşmakta,

Hayaller geçmişe sır gibi gömülmekte.

Sırların doldurduğu bardaklar

Her zamankinden hızlı boşalmakta,

Hekimler şerbetleri tattırmakta insanlara

Dualar yerlerini yeminlere bırakıyor

Tümevaran uykular kabuslarla dolu

Sen esirisin yüreğinin korkusuna

Beynin paramparça kulakların duymaz

Ağlasan da yağmurdan kaçamassın

Yakalanır hapsolursun sonunda.

Merhaba Rabbim;

Sığınacak sen varsın. Yine sıkıntılar içerisinde seninle konuşmaktayım. Beni neden hep zorluklarla sınadığını çözmeye çalıştığım bir gecenin içindeyim. Yine aynı cevap. Herşeyin sorumlusu kendi içimde. Ama sana bağlılığım o kadar yüksek ki senin yardımının geleceği günü sabırsızlıkla bekliyorum. Ama sabretmem gerekir değil mi? Bu da bir sınav ve daha önce defalarca geçtiğim bu sınavdan tekrar geçeceğim. Çünkü ben senin kulunum. Senin dünyadaki temsilcin ve yansımanınım.

 Rabbim şükürler olsun sana. Rabbim sana inanmak bana haz vermekte. Ve Rabbim senden korkmaktayım. Senin emirlerini gerçekleştirmediğim için seninle konuştuğum için kendimden utanmaktayım. Ama Rabbim sen affedicisin. Sen yol göstericisin. Sen ummadığım an yardım edenimsin. Sen yalnızlıklarımda beni yalnız bırakmayansın. Şükürler olsun sana Rabbim. Kulluğum senin varlığından ötürü. Ve ben senle varım. Ben ben isem sen olduğundan.

Rabbim yardım et. Her zaman her yerde bana yol göster. Korkularımı benden al, bir senden korkayım. Dünyanın amansız mücadelesi korkutmasın beni. Ve hep senden korkayım. Esirge beni. Kolla beni. Yok sayma. Dayanamam. Yapamam. İçimde sensizliği hissedersem ölürüm.

Gecenin ürpertisi yok artık bedenimde. Doğruyu paylaştığım bir sensin. Sıkılmadan beni anlatabildiğim bir sen. Yapay yörüngesinde gezindiğim dünyanın tek gerçeği sensin. Sana öyle ihtiyacım var ki kopartma kendini benden. Ey Rabbim bağışla beni. Yaptıklarım yapacaklarım her türlü hata karşısında affet. Beni lanetlilerden uzaklara at. Savur beni azap içinde olanlardan öteye. Bir sen kal yanımda. Bir de sevdiğim insanlar. Tut ellerimden. Yarınlarıma umut ver. Kalbimi okşa. Beni sakın ama sakın yalnız bırakma. Sensiz bırakma. Korkmuyorum geleceğimden çünkü seni seviyorum. Sana bağlıyım. Sana tutsağım. Rabbim beni sevdiğin kullarından say. Yanlışlıklarıma karşı beni güçlü kıl. Yakarışlarıma bir ümit ol. Yıkımlarım yeni başlangıçlarım olsun. Sana andım olsun attığım her adım. Sana ulaştığım her an sana bağlılığım artsın. Ve sev beni. Rabbim affet beni.

 Rabbim her doğan yeni güne yeni ışıltılar serp. Ve sakın beni unutma. Beni lanetleme. Beni affet. Beni bağışla. Sana kulluk etme şerefini bana verdiğin için şükürler olsun sana. Şükrümle sabrımla sana inanıyorum. Rabbim her daim bana yardım et. Sensiz bu sanal dünyada çıplağım. Onursuzum. Beni senden ayırma…

ikimiz de acemi birer aşıktık o zamanlar
sen yollarda eski bir aşka ağlıyordun
bense kendimi usta sanıyordum bu işlerde
ve yağmur gibi akıp giden yıllardan
geriye ne kaldığını bilmiyordum
seni tanıyana kadar
ama farkındaydım yine de
ne zaman seninle olsam
tanıdık bir kuş cıvıltısıyla uyanırdım her sabah
şimdi ise kırılgan mektuplar yazıyorum
hangi adrese göndereceğimi bile bilmeden
malumun olsun
ben sende ülkemi sevdim
hüzün dolu yağmurlarla taşan boynu bükük nehirleri
ben sende yolları sevdim
dallarına hiç bir kuşun konmaya bile yanaşmadığı ağaçlarla kaplı yolları
ikimizde acemi birer aşıktık aslında
ve çoğu defa ne yapacağımızı bilmeden serseri dolaşırdık sokaklarda

ben sende ülkemi sevdim
hüzün dolu yağmurları
mor kanatları turnaları
ben sende rüzgarı sevdim
alıp götüren yılları
saklı kalan umutları

ben sende yolları sevdim
yüreğinden gelip geçen
sevda yüklü katarları
ben sende seni sevdim
avuçlarken yüzünü
yahut dokunurken sessiz

ne yeminler bozdum
geceler büyürken sensiz
ne yeminler bozdum
yıllar geçerken sitemsiz
ne yeminler bozdum
tarifi bile imkansız
senin için ey karagül

**Nurettin Rençber in Ay Düşünce albümünden Karagül isimli eseri.

Kahır ve vicdan, dost olmuşlardır bunlar savaşçının yüreğinde. Her kalktığında ayağa ben bunu yapacağım diyor fakat hiçbir şey yapamıyor. Nedir seni durduran artık yaşlanan bedenin mi yoksa kahırdan ölen ruhun mu ? Ve bir an önce ayağa kalkmalısın, bu yaşam seni beklemekte. Vicdanların sesi olmalısın. Vicdan ile kahırı ayırmalısın. Kahır ne zaman arkadaş olursa vicdanla o an bittiğin andır. Kahır seni yer bitirir. Artık bencil bir ruhun olmuştur. İnsan tabii ki hata yapacaktır. Bunu uzatmayacaksın. Yaptı isen bir yanlış bir daha yapmayacaksın.

Kahır azaptır. Kızgın bir oktur yüreğinin içine saplanan. Tükenmeni sağlayan bir virüstür. Aşısı olmayan, ilacı olmayan bir kanserdir. Silkeleyen, silkeledikce yıpratan, parçalayan bir kötürüm haldir. Ölümün ruha etkisidir. Yaşarken ölmektir. Tat alamamaktır. Uyuyamamaktır. Ağlayamamaktır.

Ey savaşçı, çıkart kılıcını ve yok et artık kahrını. Kır prangalarını ruhunun. Özgürleştir. Yücelt. Tekmele acıyan her yerini. Bir daha acımayacaktır çünkü kanayan yerlerin.

Kalk ve diril. Dirilmektir seni hayata bağlayan. Dirildikçe çoğalırsın. Diriliştir kan gibi ruhunu ayakta tutan..

-Şizofrenik İzdüşüm Yazıları-

Ve kalktı yatağından savaşçı

bir sis perdesi üzerinden saldıracaktır yine,

kendini kaybetmiş bir dünyanın değiştirmeyi reddeden tavrına.

Boşa kürek çalmışlığın dayanılmaz hafifliği örseleyecektir

içindeki asi rüzgarın parıltısını.

Hiç ummadığı anda ümitleri yeşerecek

ve de hiç ummadığı anda yorgunluk hissi duyacaktır

umuda karşı çırpındığı vakitlerde.

-Şizofrenik İzdüşüm Yazıları-

merhaba

bu günde bir yaşantı hayata anlam katmak için buralarda

ve sonsuzluk ses çıkartmaz iken yaradılışa

bir ani kıpırdanma başladı uzaklardan.

Ansızın hiç olmayacak oldu ve kader

dans etmeye başladı gerçeklik perisiyle.

İş öyle bir noktada tıkandı ki

hayal gücü bile adına yakışanı yapamadı.  

-Şizofrenik İzdüşüm Yazıları-